Βαλίτσα!
Είναι το γνωστό εκείνο πρόβλημα - γυναικείο βασικά - που αποτελεί τον κύριο παράγοντα άγχους πριν από το κάθε ταξίδι.
Θα βάλεις μέσα ότι ρούχο υπάρχει στην ντουλάπα σου, καλοκαιρινό και χειμωνιάτικο, θα πάρεις μαζί σου από πέδιλα μέχρι μπότες και από μπουφάν μέχρι κοντομάνικα μπλουζάκια. Θα πάρεις πιστολάκι, κοκαλάκια, φουλάρια, καλλυντικά και ότι άλλο νομίζεις πως θα σου χρειαστεί που στην ουσία δεν θα το χρησιμοποιήσεις καν. Όλες αυτές οι σκέψεις λοιπόν με περιτριγύριζαν καθώς έφτιαχνα τη βαλίτσα μου.
Και αφού τελείωσα με όλα τα ρούχα και η βαλίτσα ήταν έτοιμη να "σκάσει" από όλα τα πράγματα απομακρύνθηκα για λίγο και έριξα μια τελευταία ματιά για να δω αν μπορώ να χωρέσω μέσα κάτι τελευταίο. Το τελευταίο μπλουζάκι δεν χωρούσε καν, μα ................ μα υπήρχε ένα κενό εκεί στη γωνία.
Ένα τόσο δα μικρό κενό που χωρούσε τόσα και άλλα τόσα.
Όχι... δεν ήταν ούτε ρούχα, ούτε παπούτσια, ούτε καλλυντικά. Ήταν απλά ένας χώρος που μπορούσε να δεχτεί τόσες αναμνήσεις και σκέψεις και συναισθήματα. Ήταν μια γωνίτσα μικρή που χωράει και τις αναμνήσεις που θέλω να πάρω μαζί μου αλλά και εκείνες που θα φέρω όταν γυρίσω.
Πάντα ήθελα να αποστασιοποιούμαι από τα πράγματα που με ζόριζαν ή δεν μου άρεσαν ή απλά δεν με βόλευαν. Και πάντα έφευγα. Άρα το ταξίδι μου ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Όμως πάντα είχα μια λόξα (έχω πολλές αλλά αυτή είναι λίγο οξύμωρη) . Πάντα ήθελα να κρατάω αγκαλιά όλα εκείνα που με έκαναν να θέλω να φύγω, όταν έφευγα. Να τα έχω μαζί μου, να τα σκέφτομαι και ίσως να μπορούσα ..... ΞΑΝΑ ...... να τα δικαιολογήσω. Τρέλα σου λέω, όχι αστεία!
Δεν δυσκολεύτηκα να διαλέξω. Μου ήταν απόλυτα ξεκάθαρο το τι ήθελα να πάρω μαζί μου και να το "στριμώξω" μέσα σε εκείνο το μικρό κενό που δεν ήταν τελικά και τόσο μικρό, αν σκεφτείς πως ήταν αρκετά εκείνα που ήθελα να πάρω μαζί μου.
"Να φεύγεις" μου έλεγαν πάντα. "Όταν ζορίζεσαι, να φεύγεις" .
Κοιτούσα τη βαλίτσα μου και απλά αναρωτιόμουν... "Να φύγω, να πάω που?" .
Και όντως... Να φύγεις από εκεί που έμαθες? Από εκεί που συνήθισες? Από εκεί που αγάπησαν την τρέλα σου και την γκρίνια σου ? Ή να φύγεις από εκεί που σου προσέφεραν τον κόσμο όλο? ......
Την βρήκα την άκρη όμως! Εννοούσαν, "να φεύγεις μα να βρίσκεσαι εκεί που θέλεις...." .
Βγάζει κάπου λοιπόν όλο αυτό? Ναι αυτό, που πας και έρχεσαι και φεύγεις και ξαναγυρίζεις και πάλι τα ίδια μετά από κανα μήνα. Δε βγάζει!!! Δε βγάζει γιατί έμαθες να γυρίζεις πάντα εκεί που αισθάνθηκες ασφάλεια. Και επειδή σου ανέφερα πριν τη λέξη "δικαιολογήσεις" , ναι!!!!!!!!!!!! , θα γυρίσεις πάλι πίσω για να δικαιολογήσεις όλα εκείνα που οι άλλοι ονόμασαν "απροσάρμοστες συμπεριφορές" και προσπάθησαν να σε επηρεάσουν.
Όλα χωράνε μέσα στη βαλίτσα!
Και ίσως μετά από όλα αυτά, να κατέληξα στο συμπέρασμα πως η βαλίτσα μου είναι η καλύτερη μου φίλη. Πάντα εκεί όταν φεύγω, να χωράει μέσα της ανασφάλειες, σκέψεις, συναισθήματα, αγάπη, χαρά και απογοήτευση καμιά φορά πέρα από τις δύο ντουλάπες που αδειάζω μέσα της κάθε φορά.
Έχει αναμνήσεις οι βαλίτσα μου! Έχει αλλάξει κοντά στα 20 αεροδρόμιο, 5 -6 σιδηροδρομικούς σταθμούς, καμιά 200ρια λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Αν τα κάνεις μια σούμα όλα αυτά, θα σου βγει ένας τρελός αριθμός αναμνήσεως και σκέψεων.
Στο ξαναείπα πως αγαπάω τα ταξίδια.
Ο δικός μου τρόπος για τις λύσεις των οξύμωρων καταστάσεων.
Η δική μου ηρεμία.
Η δική μου κοσμοθεωρία.
Ίσως μόνο τα ταξίδια δεν θα τα άλλαζα με εκείνους που έβγαλαν ρίζες αγάπης μέσα μου.
Στέρησε μου δώρα, λουλούδια, αγκαλιές... μα μη μου στερήσεις ποτέ την ελευθερία μου..........
ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΟΥ!
Και κάπως έτσι έκλεισε η βαλίτσα μου.
Με ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, κολόνιες, αναμνήσεις, σκέψεις και .... εσένα μαζί !
Τον κάθε "εσένα" που μου έδωσες όμορφες στιγμές να θυμάμαι τώρα τελευταία ή και που με "ζόρισες" λίγο γιατί ήξερες πως θα το δεχτώ...γιατί εγωισμοί δεν χωράνε.
Να ονειρεύεσαι και να ... φεύγεις και συ.
Και όταν θα γυρίσεις, όλα θα είναι πιο όμορφα.
Γιατί κάπου, κάποιος, κάποτε στο υποσχέθηκε
πως θα κάνει ομορφότερο τον κόσμο για σένα ...
Feel the music, make a wish, keep your dreams...
