Εμπιστοσύνη με .. παράσιτα!

Εμπιστοσύνη. 

Μία λέξη, πολλές παγίδες, ακόμα περισσότερες αναμνήσεις και ένα..μεγάλο μάθημα. 

Εμπιστοσύνη μόνο στον εαυτό σου. Αυτό είναι όλο. 

Αν εμπιστεύεσαι μόνο εσένα δεν θα "τρώγεσαι" μέσα σου από το τι θα σου πει ο ένας και ο άλλος.

Ξέρεις, παλιά, ήμουν τόσο ευκολόπιστη που πίστευα τους πάντες και τα πάντα. Ώσπου έπαθα και έμαθα. Και πίστεψε με, το μάθημα ήταν τόσο γερό. 

Μέχρι που πέρασαν περίπου πέντε χρόνια. Και ξαφνικά, έτσι απλά ως δια μαγείας, ξαναεμπιστεύτηκα άνθρωπο όπως τότε. Ολοκληρωτικά και χωρίς δεύτερη σκέψη. Τόσο πολύ, που ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να αναλύσω το πως, το που και το γιατί είπε ότι είπε. Με κλειστά μάτια απλά ήξερα πως θα έδινε λύση σε όλα. Ήμουν σίγουρη πως είναι σωστό ότι πει. 

Και προσπαθούσα να μπω σε μία σειρά. Να βάλω τις σκέψεις μου κάτω και απλά να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το αν έκανα λάθος για ακόμα μια φορά που έδωσα σε έναν άνθρωπο να γνωρίσει και την άλλη μου πλευρά, εκείνη που δεν είχε άμυνες και στερεότυπα, τσαμπουκάδες και ανεξαρτησία. Ήθελα να ξέρεις. εκείνη, την άλλη μου πλευρά που κανείς μέχρι τώρα δεν ήξερα. 

Εκείνο το ντροπαλό και γεμάτο ανασφάλειες κοριτσάκι που όλα του περνάνε με πολλές αγκαλιές και με ένα "όλα θα είναι καλά" . 

Και εκεί πάνω, που εσύ προσπαθήσεις να δώσεις στον εαυτό σου να καταλάβει πως δεν είναι λάθος η απόφαση σου αυτή, πετάγονται από παντού "παράσιτα" για να σε γεμίσουν με αμφιβολίες και τύψεις και σκέψεις. Και ενώ εσύ δεν έπρεπε να δίνεις σημασία, ξανακλείνεσαι στον εαυτό σου και βασανίζεις με σκέψεις το μυαλουδάκι σου. Κατεβάζεις ρολά, γίνεσαι τσαμπουκάς, αμφισβητείς τα πάντα και απλά κάποια στιγμή όλα ξαναμπλέκονται και άντε πάλι να τα ξεμπερδέψεις. 

Και το κακό δεν είναι αυτό. Όοοοχι. 

Το κακό είναι ότι επηρεάζεσαι ενώ δεν θα έπρεπε γιατί εμπιστεύεσαι τον άλλον περισσότερο και από τον ίδιο σου τον εαυτό. 

Αλλά εκεί. Κάθε τρεις και λίγο όλο και κάποιο νέο παράσιτο θα πεταχτεί να σου πει "ξέρεις, μην εμπιστεύεσαι τόσο", "που είναι ο άνθρωπος-εμπιστοσύνη σε όλα αυτά που εσύ καταφέρνεις και άλλα τέτοια πολλά. Και απλά πιάνεις τον εαυτό σου να γίνεται αγρίμι. Όχι με τους άλλους. Αλλά πρώτα με τον ίδιο σου τον εαυτό, που αφήνει τους άλλους να μπουν μέσα στο μυαλό σου και να σου δημιουργήσουν ανασφάλειες που ήθελες να ξεπεράσεις. Και εκεί φτάνεις πάλι στον πάτο. Πιάνεις πάτο. Μη σου πω πέφτεις ακόμα πιο κάτω. Και ενώ μέσα σου ξέρεις, θέλεις απλά όλα εκείνα να έρθει και να στα επιβεβαιώσει όπως έκανε πάντα και σε ηρεμούσε. Το έχεις τόσο ανάγκη που δεν σου κάνει αίσθηση κάτι άλλο. 

Άνθρωποι - Παράσιτα.

Ίσως να βλέπουν κάτι που εσύ δεν βλέπεις.

Ίσως να ζηλεύουν που ποτέ δεν κατάφεραν να σε κάνουν να τους εμπιστευτείς μετά από χρόνια φιλίας, ενώ κάποιος άλλος το κατάφερε από την πρώτη σας κιόλας κουβέντα.

Ίσως να προσπαθούν να σε προειδοποιήσουν για κάτι ακόμα και αν δεν σε ξέρουν αρκετά καλά.

Ναι. Εντάξει όλα αυτά. Όμως πάντα μπροστά συνοδευόμενα από ένα υποθετικό ΙΣΩΣ. 

Δεν μου αρέσουν οι υποθέσεις. Πάντα μου άρεσαν τα ξεκάθαρα πράγματα. Όπως πάντα τα έκανε και ο άνθρωπος - εμπιστοσύνη  μου. Δεν άφηνε ποτέ περιθώρια για δεύτερες σκέψεις, για ψέματα και αινιγματικές καταστάσεις. Δεν με έβαζε ποτέ στην διαδικασία του να το ψάχνω πίσω από τις λέξεις. Ξεκούραζε πάντα το μυαλό μου. 

Και ξαφνικά, έρχεσαι εσύ, και ο κάθε εσύ, να μου διαλύσεις την κοσμοθεωρία μου που με αγώνα έκανα να "ξαναχτίσω" μετά από χρόνια. 

Όχι φίλε μου! Να είσαι σίγουρος πως όσο και να με μπέρδεψες και να με έκανες να γίνω πάλι τόσο ευάλωτη όπως τότε, πάλι οι σκέψεις μου θα μπουν σε τάξη. 

Γιατί με ξέρει. 

Και ξέρει πως να το κάνει καλά καλύτερα από όλους.

Feel the music, make a wish, keep your dreams...